سلام، بچه های سال آخری امروز جشن خداحافظی با مدرسه داشتند. برنامشون یک ویژگی خوب نسبت به سالهای گذشته داشت. معلمهای راهنمایی شون را دعوت کرده بودند. معلمهایی که دیگر تو مدرسه نیستند و بازنشسته شدند را هم از یاد نبرده بودند. یک نمایشنامه اجرا کردند که من نصفه دیدم. حیف شد. و کمی نوازش موسیقی. دیدنشون جالبه، حالا که باید دیگه بزرگ شده باشند( شدند؟!) حالا که دیگر دارند می روند.

از آمدنشون خوشحال میشی و از رفتنشون هم همینطور. باید بروند. و این یک ویژگی خوب است که رفتن همراه با شادی است.

همیشه فکر کردم کاش سال اول، خصوصاٌ اول راهنمایی، یک عکس دستجمعی از بچه ها گرفته می شد و یا حتی هر سال. اگر بود، همچین روزی بدرد می خورد. حیف که نیست. بعضی چیزها دیگر قابل دسترس نیستند.

براشون آرزوی موفقیت و سلامتی می کنم.

راستی مدرسه یک چیز دیگر هم کم داره، یک سایت، که خبرهای مدرسه را هر روز توش بنویسند. اینطور نیست؟